Experiment Slotervaart
kaders:
• ‘Ik ben niet de imam’
• ‘Nederland is niet altijd zo gastvrij voor moslims’
• Tijdslijn Slotervaart
Al jaren zijn stadswijken inzet voor politiek gebakkelei. Het woord ‘probleemwijk’ geeft direct het stigma aan waar een buurt moeilijk van afkomt. Terecht? Oordeel zelf. Een reportage uit de Amsterdamse Slotervaart.
Door Roel Griffioen & Karel Smouter
Wie om een praatje verlegen zit, hoeft in de Amsterdamse jaren 50-wijk Slotervaart niet lang te zoeken. Neem op een avond plaats op het bankje voor nachtwinkel Visser op het August Allebéplein en binnen vijf minuten zit er een Marokkaanse jongen tegenover je. Gegarandeerd. ,,Heeft u een sigaretje voor me?’’ Opvallend is de defensieve houding waarin de jongens al snel schieten. Nog voor er een onvertogen woord is gevallen, schieten de jongens al in het verweer: ,,Ik ben geen Marokkaan hoor, ik ben een Amsterdammer. Ik ben toch hier geboren?’’ Of: ,,Ik vind die gassies die hier hangen ook kut-Marokkaantjes.’’ Ook deze komt altijd voorbij: ,,Ik ben een moslim, maar wel een normale.’’De woorden klinken als een excuus bij voorbaat. Als afweermechanisme tegen een bekende riedel. Dat het verkeerd is om je een Marokkaan te voelen, of dat je jezelf vooral geen orthodoxe moslim mag noemen. Dat je aangepast moet zijn, en serieus, verantwoordelijk. Het zijn woorden die de angsten moeten doen wegsmelten die deze jongens bij miljoenen autochtone Nederlanders oproepen.
Lees het complete artikel (alleen voor abonnees)
Dit artikel maakt deel uit van het dossier De multiculturele samenleving
Naar boven | Reageer op dit artikel | Mail naar vriend(in) | Print dit artikel
